Wizytacja

Jak wiecie nasza szkoła i przedszkole działają na takich samych zasadach jak wszystkie inne publiczne szkoły i przedszkola na Węgrzech (wykształcenie pracowników, uregulowania prawne, zasady higieny i bezpieczeństwa) i jak tak w przypadku innych placówek oświatowych jakość codziennej pracy naszych nauczycielek oceniana i nadzorowana przez węgierskie Kuratorium Oświaty – Oktatási Hivatal, Nemzetiségi Pedagógiai Oktatási Központ. Z tego powodu w listopadzie nasze przedszkole (i nota bene w lutym 2024 szkoła też) zostało poddane kuratoryjnej kontroli.
Najpierw pod lupę wzięto zaplecze administracyjne… i „zdaliśmy” na piątkę z minusem! Ta część kontroli i jej wynik cieszy i interesuje najbardziej naszą panią dyrektor 🙂 … dla wszystkich innych ważniejsza była sobotnia wizytacja zajęć przedszkolnych, którą przeprowadziła pani Ágnes Ruppertné Amrein – specjalista od wychowania narodowościowego dla poziomów przedszkolnego i niższych klas szkoły podstawowej, praktykująca przedszkolanka, która na co dzień pracuje w niemieckim przedszkolu narodowościowym.
Jesteśmy bardzo dumni z jej wyników i gratulując nauczycielkom Jolanta Hardejewicz-Hardy i Justyna Michalska-Potys. Z radością publikujemy tekst protokołu pokontrolnego.

Wizyta doradcy pedagogicznego - podsumowanie wrażeń i refleksje z obserwacji
Dnia 2024.11.09 odwiedziłam Ogólnokrajową Uzupełniającą Polską Szkołę i Przedszkole na Węgrzech, by obejrzeć kompleksowe zajęcia przedszkolne w Budapeszcie. Do przedszkola uczęszcza trzynaścioro dzieci, które przychodzą z rodzicami na godzinę 9:00 w soboty. Dzieci uczestniczą w zajęciach z dużą radością. Dzień rozpoczyna się od swobodnej zabawy, w trakcie której dzieci rozmawiają po polsku, zarówno między sobą, jak i z nauczycielami. Nauczyciele również komunikują się między sobą w języku polskim. W grupie znajduje się trzynaścioro dzieci w różnym wieku. W trakcie zabawy nauczycielki mówią do dzieci wyłącznie po polsku. Atmosfera w przedszkolu jest luźna, spokojną i pogodną. Nauczycielka zaprasza dzieci do zabawy, śpiewając piosenkę, na którą dzieci chętnie reagują, sprzątając zabawki i biorąc udział w śpiewaniu. Dzieci rozumieją nauczycielki i chętnie po polsku odpowiadają nauczycielce na pytania zadawane w języku polskim. Nawet gdy pojawiają się trudności językowe, nauczycielka wyjaśnia im wszystko po polsku. Zauważyłam, że dzieci bardzo dobrze mówią po polsku. W przypadku dzieci, które jeszcze niechętnie zaczynały brać udział w zajęciach, nauczycielka kilkakrotnie, stopniowo próbuje wprowadzać je do aktywności. Nauczycielki używają samodzielnie przygotowanych narzędzi dydaktycznych – kolorowych, estetycznych i przyciągających uwagę. Dzieci wykonywały zadanie na podstawie obrazków i odpowiadały na pytania zadawane przez nauczycielkę. Widać było, że praca z nauczycielkami sprawiała im przyjemność, a dzieci współpracowały zarówno między sobą, jak i z nauczycielką. Każde dziecko otrzymało uwagę, motywację i pochwały. Ważnym jest zauważyć, że nauczycielka miała kontakt z każdym z dzieci. Temat zajęć nawiązywał do zbliżającego się polskiego święta narodowego. Nie jest łatwo „przybliżać” dzieciom w tym wieku sens wydarzeń historycznych, ale uwaga z która dzieci śledziły zajęcia pozwala na stwierdzenie, że nauczycielkom udało się osiągnąć zamierzony cel zajęć. Następnym punktem programu było drugie śniadanie. Dzieci jadły posiłek przniesiony z domu siedząc wspólnie przy stole. Niektóre dzieci dzieliły się między sobą. Po przerwie część dzieci słuchała opowiadania czytanego przez nauczycielki, a inne przystąpiły bawiły się gdy nauczycielki przygotowywały się do zajęć plastycznych. Już same przygotowania zainteresowały dzieci. Bardzo spodobało mi się jak dwie nauczycielki uzupełniały się, wspierały siebie nawzajem i pomagały sobie. Na zajęciach plastycznych przygotowywano pompony w polskich barwach narodowych, które potem dzieci wykorzystywały do kolejnych zajęć. Wszystkie polecenie były wydawane po polsku. Dzieci mogły pracować używając nożyczek i kleju. Każde dziecko uzyskało niezbędne wsparcie nauczycielki, dzieci były chwalone i motywowane. Ta część dzieci, która początkowo niechętnie uczestniczyła w zajęciach, stopniowo angażowała się i włączała do pracy. W efekcie czego każdy z przedszkolaków przygotował swój pompon i były one następnie wykorzystane do tańca. Podczas wykonywania tego zadania dzieci stopniowo uspokoiły się i w ciszy pracowały. Podczas zajęć rozpoczęła się luźna rozmowa, również po polsku. Dzieci odważnie używały narzędzi i widać było, że to zawsze tak jest. Nawet najmłodsi sprawnie i pewnie używali i kleju, i nożyczek. Podobało mi się, jak nauczycielka zachęcała dzieci pokazywał im jak fajnym uczuciem jest swobodne tworzenie. Kolejnym programem była rytmika. Po sprzątaniu nauczycielka za pomocą gry na pianinie zaprosiła dzieci do kolejnej aktywności. Wszyscy się włączyli, każdy ze swoim pomponem. Dzieci tańczyły do rytmu. Nauczyły się prostego tańca z pomponami. Zadania muzyczne dawały okazję do bardzo wielu improwizacji, co sprawiało dzieciom bardzo dużo radości. Podczas tej beztroskiej zabawy bardzo podobał mi się ich naprawdę szczęśliwy wyraz ich twarzy. Z racji tego, że przedszkolanka jest profesjonalnym nauczycielem muzyki wychowanie muzyczne dzieci i rozwój ich umiejętności był prowadzony bardzo świadomie i zdecydowanie był realizowany podczas całych zajęć.
Uważam, że w tym przedszkolu w najwyższym stopniu urzeczywistnia się wychowanie narodowościowe oraz umacnianie świadomości przynależności narodowościowej, tak jak przekazywanie (polskiej) kultury i pielęgnowanie tradycji.
Na osobną pochwałę zasługuje szczere zaangażowanie nauczycielek i dyrekcji.
Placówka nie wymaga kontroli w następnym roku szkolnym.